Mooie week

Hallootjes!
We zitten hier heerlijk volop in de zon, in de tuin in Bukaya, na te genieten van een mooie week. Is het ook nog zo lekker weer in Nederland? Wij zijn nu op de helft van onze schitterende weken en weten nu al dat we dit alles thuis enorm gaan missen. Nu we weten wat er allemaal van ons verwacht word, wat we kunnen doen en de kinderen steeds meer en beter leren kennen, genieten we van elke dag weer.
Deze week zijn de kinderen begonnen met de examens. Dit zijn examens over de stof die ze tot nu toe gehad hebben. Aan de hand van deze examens word er gekeken op welk niveau elk kind zit. Hierbij kunnen we dan bekijken wat elk kind nog nodig heeft voor de officiële examens. De jongere leerlingen(3-6 jaar) hebben hierbij nog veel hulp nodig. De examens zijn in het Engels en deze kinderen hebben vaak nog moeite met lezen. Door het voor te lezen en doormiddel van een voorbeeld, snappen de kinderen wat er van ze verwacht word en gaan ze aan het werk. Een aantal kinderen hebben hiernaast nog extra begeleiding nodig. Hier hebben wij de hele week voornamelijk mee geholpen. Hierdoor hebben we gezien dat onze bijlessen van groot belang zijn en waar de leerlingen nog aan moeten werken.
De leerlingen die examens doen, zijn de leerlingen die hun schoolgeld betalen of die gratis naar school gaan. Bij elke klas stonden we weer verbaasd hoeveel kinderen er geen examen deden. Deze kinderen werden apart gezet en moeten stil toekijken hoe de andere bezig zijn. Deze kinderen zitten hier enorm te balen, want ja hier in Oeganda gaan ze allemaal joelend naar de klas als ze horen dat ze examen mogen doen. Dat is een feest. In Nederland is dat wel andere koek. Juist omdat examens doen voor de kinderen zo leuk is, laten ze de kinderen zonder schoolgeld wel toekijken. Zo gaan ze thuis enorm klagen, waardoor er meer druk op de ouders word gelegd. Zo hopen we dat de ouders binnenkort allemaal het schoolgeld gaan betalen, zodat ook deze kinderen examen kunnen doen.
Woensdag morgen namen we een grote zak mee met kleding. Kleding vanuit Nederland voor de kleine kinderen. Alle prachtige kleurige leggings en strakke meiden jeans met roze applicaties trokken de stoere jongens hier aan. En wat waren ze trots. De meisjes glunderden toen ze de jurkjes, rokjes of shirtjes aan trokken over hun schooluniform heen. Eén meisje had vorige keer slippers gepast maar helaas paste ze deze niet. Maar gelukkig hadden we nog een paar slippers die ze nu wel paste. Ze glunderde en waggelde weg. Rennen op deze slippers was toch nog een beetje lastig. :-)

Donderdag gingen we een dagje kijken op een andere school. Dit is de school van het weeshuis (Sanctuary Childeren’s Home Ministry), waar we onze eerste week zijn wezen kijken. Toen we aankwamen zagen we al gelijk dat het een totaal andere school is, dan de onze. In 5 minuten tijd hadden we al 3 kinderen zien/horen huilen die geslagen werden door de juffrouw met een stok. Dit voelde gelijk niet goed, maar we konden er niets tegen doen. Na een praatje met Michael vertelde hij dat deze dag juist een juf ziek was. Zijn vraag was of wij deze klas les wilde geven vandaag. Dit wilde wij zeker. Het was erg leuk om te doen. Een klein klasje, ondeugende kinderen, in mooie bankjes die het wel leuk vonden die blanke voor de klas. In de pauze was het een drukte van jewelste. Het schoolplein is bij deze school enorm klein, en er lag overal zand. We hebben wat spelletjes met de kinderen gedaan, waar ze erg van genoten. Het viel ons op dat de leerlingen allemaal schoenen dragen en lekker eten mee hadden voor in de pauze. Vergeleken met onze school zijn deze leerlingen rijker opgevoed. Toen we even in het kantoor van Michael zaten, kwamen er 3 kinderen binnen. 1 huilend, 1 klinkend en 1 boos. De boze jongen had de huilende jongen geslagen vertelde de klinkende jongen. Hierbij begon Michael de boze jongen te knijpen in zijn wang en arm. Als hij pijn had gedaan, deed hij hem ook pijn. Dit was niet fijn om te zien.
In de lunchpauze is Willeke met Michael meegelopen om 6 kinderen van de babyklas (3-4 jaar) naar zijn huis te brengen. De ouders van deze kinderen waren aan het werk en de kinderen zijn s’middags vrij en dan mogen ze zolang bij hem in huis spelen. Het was leuk om nog een keer de kleintjes van het weeshuis te zien, die nog niet naar school gaan. In het weeshuis zaten we even rustig op de bank. Van deze gelegenheid nam Willeke gebruik om over het slaan van de juffrouw’s op school te beginnen. Ze zei dat dit niet de juiste les was naar de kinderen toe. Zo denken ze dat slaan normaal is en gaan ze het zelf ook veel vaker doen. Dit hadden we ook gezien. De kinderen vechten hier veel. Michael begreep haar punt. Die middag zagen we alleen geen verandering. Jennie vertelde ons later dat dit een gewoonte is op eigenlijk alle scholen in Oeganda.
Onderweg naar de school lopend, haalde Michael voor ons nog wat heerlijke ‘broodjes’. Deze heten madala’s en smaken een beetje naar oliebollen. Om te smullen. Na de lunch verdeelde we ons over 3 klassen. Zo konden we ook kijken hoe de andere juffrouw’s lesgaven en 1 van ons kon doorgaan met het lesgeven van de klas zonder juf. Laura nam die taak op zich. Michael vertelde welk hoofdstuk ze kon gaan behandelen. Alleen halverwege haar les begonnen de kinderen haar te verbeteren en ze wisten in 1 keer alle antwoorden. Laura ging maar eens in de schriften op zoek hoe dat kon komen. Bleek dat de kinderen dit hoofdstuk al behandelt hadden. I.p.v. dat ze dat zeiden, gaven ze Laura een lesje :-) Dit kwam mede omdat de kinderen zo goed Engels konden. Dit komt omdat de ouders van de leerlingen allemaal in de stad werken. Ze worden daarom vaak Engelstalig opgevoed. Gerdiene zou in een wat oudere klas meekijken. Deze klas was erg klein en bestond uit 6 kinderen. De juf van deze klas zag te komst van Gerdiene even wat anders. Ze vond het wel fijn als Gerdiene les ging geven, kon zij ondertussen buiten even slapen. Gelukkig was het voor Gerdiene geen probleem en zo gaf zij de hele middag les en de juf deed haar middagdutje. Willeke ging ook naar een klas. Deze juf ging wel zelf verder met haar les. Wat Willeke alleen wel opviel was dat ze nu geen kinderen sloeg, terwijl we het de hele morgen door hadden gehoord en gezien. De juf dreigde er wel een paar keer mee, maar gaf dit keer alleen maar waarschuwingen. Ze moest zelf lachen/ glimlachen om de fouten van de kinderen. Blijkbaar weten ze zelf ook dat slaan niet helemaal normaal is.
Om half 4 luidde de bel, de kinderen moesten de klas schoonmaken, nadat alle lokalen schoon waren, moesten alle kinderen in een rij gaan staan. 2 rijen jongens en 2 rijen meisjes. Alle kinderen gingen nu samen zingen. Het volkslied, het schoollied, en een lied voor ons. Elk lied werd door een kind geleid. Dit was erg leuk om te zien en alle kinderen genoten zichtbaar. Daarna konden wij nog wat tegen de kinderen zeggen. We bedankten ze hartelijk voor deze dag. Michael gaf de kinderen de opdracht om hun uniformen te wassen en morgen weer netjes op school te verschijnen. Daarna kwamen alle kinderen ons een handje of high five geven en was het tijd om naar huis te gaan.
Het was een speciale, vermoeiende en indrukwekkende dag.

Vandaag zijn we met z’n drieën naar school geweest, zonder Job en Jennie. We begonnen met de examens in verschillende klassen en hebben de leraressen geholpen waar ze erg blij mee waren zodat zij hun rustmomentje konden pakken. Sommige leraren houden ervan om uit de klas te glippen, zodra ze de kans krijgen. Nadat de examens waren afgerond kwam er gelijk een jongentje naar Willeke toe met een wondje. Jennie was er niet en ze hadden waarschijnlijk gezien dat Willeke dat dan deed. Willeke liep met hem mee naar de office waar ook Laura al zat met de examens. Toen we de wond beter bekeken zagen we opeens meer wondjes. Deze zaten helemaal onder het zand en waren net zo zwart als zijn huid. Samen met Thomas(kleine vriend van Willeke, die steeds z’n duim opsteekt) ging Willeke op pad voor water om zijn voet te reinigen. De voet was moeilijk te reinigen, omdat het vuil erg vast zat. We besloten een zakje witte wasmiddel voor hem te kopen, zodat zijn voet kon weken. Om bij hem te blijven en toch bezig te zijn, hebben we de hele voorraad verband opbergbak uitgezocht en opgeruimd. Jennie had deze net helemaal bijgevuld gekregen, maar vanaf nu ligt alles er gesorteerd. Na een half uur waren we klaar en was de teen van de jongen helemaal geweekt. Willeke begon met schoonmaken, eerst dachten we dat de nagel ernaast hing, zo veel troep zagen we. Maar toen alles schoon was, bleek dat zijn nagel er al af was, en fiks ontstoken. Fijn om deze jongen te kunnen helpen, ook al vond hij ons op dat moment even niet heel aardig. Na dat alles schoon en verbonden was, ging hij blij weg en bedankte ons hartelijk.
Nadat we zijn teen en voet hadden behandelt, wisten alle kinderen met wondjes ons te vinden. Die dag hebben we nog heel wat vieze, ontstoken wondjes ontsmet, verzorgt en verbonden. Na een duidelijke uitleg, kregen de oudere kinderen ook spullen mee om het in het weekend opnieuw te verzorgen en te verbinden.
Na de pauze was het kerk. Normaal zitten de oudere en de jongere leerlingen apart, om zo op verschillende niveaus Bijbelverhaal te kunnen vertellen. Vandaag was er geen toezicht van Jennie en wij waren druk met wondjes, dus de leraren zagen hun kans om alles gewoon lekker bij elkaar te doen. Dit is niet de bedoeling en ook onrustig. De groep word te groot en de kleintjes snappen er niks van. Jammerjammer. De leraars kiezen vaak voor het makkelijkste. Daarom deden ze vast ook de extra lange pauze. Wij verstonden het niet, maar opeens begonnen alle kinderen te joelen en rende naar buiten. Bleek dat ze een uur extra pauze van de leraars kregen….
Na de pauze kwam de training. Binnenkort is er een competitie tegen andere scholen en dan willen ze winnen. De jongens haalden hun sport tenue uit de plastic zak die nog ruikt naar oud-afrikaans zweet van hun vorige training. En dit ruikt zeker niet naar bloementjes. Met alle oudere klassen, de hele kleintjes waren al vrij, gingen we naar een mooi groot sportveld iets hoger op de berg dan de school. De jongens gingen een serieus partijtje voetballen tegen jongens uit het dorp. Wij stonden met alle meiden, en jongere jongens aan de kant. Wat werden onze jongens aangemoedigd, een dansje, een gil, een gezang schitterend. Onze oren begonnen te piepen. Op een gegeven moment kwam een kudde koeien en stieren even de voetballers van dichtbij bekijken. Dit duurde niet lang, de jongens jaagden ze met stokken weg. En ja, een moment later… Er werd gescoord! Iedereen rende al juichend, jubelend, springend het veld op, wat waren ze blij! De meiden gingen van blijheid een rondje om het grote veld heen rennen. Nadat ze 2-1 hadden gewonnen renden ze met gejuich naar school. En ja, de drie blanke meiden renden vrolijk mee. Als of we niks voelden van ons zweet, ons gehijg, onze magere conditie. Kwestie van doorzetten. We hebben ontzettend genoten van deze dag! Gelukkig konden we heerlijk uitwaaien op de boda die vandaag zelfs 70 km per uur ging, Laura met spanning achterop en Franko met Gerdiene en Willeke erachteraan gesjeesd.

Morgen hebben we feest. We mogen mee met Job en Jennie naar de bruiloft van de vriend van Job. We gaan al optijd weg naar Kampala samen met nog twee Nederlanders in een auto. We zijn net nog even gebeld door de bruidegom. Hij had zo ontzettend genoten van de Nederlandse stukjes op Jennie en Job ’s bruiloft dit wou hij ook graag mee maken. De vraag of wij dit zien zitten, we gaan er nog even over nadenken om iets moois te kunnen neerzetten morgen. Onze nageltjes zijn gelakt, onze kleding ligt al klaar laat de bruiloft maar komen! We zijn erg benieuwd hoe zo’n dag verloopt.
Jullie gaat het allemaal horen!
Een liefdevolle groet uit het donkere Oeganda.