Een bijzondere dag.

Ha Hollanders,

Vandaag alweer een berichtje vanuit Oeganda. Dit omdat we vandaag zoveel hebben meegemaakt, dit willen we graag even delen.
Laura en Gerdiene zijn vandaag nog lekker een dagje thuis gebleven. Met Laura gaat het de goede kant op, alleen is ze nog erg moe. Daardoor kan ze helaas niet mee naar de school, maar doet ze haar dutjes lekker thuis en hopen we dat ze binnenkort weer helemaal fit achterop de boda zit. Gerdiene is nog erg druk om haar studie opdrachten af te maken. Nu houd zij de wacht over Laura en studeert ijverig verder zoveel als mogelijk. Vandaag gaf het problemen. Er kwam noodweer. Grote hagelstenen, klapperende deuren, flaperende haren terwijl ze in de keuken elkaar angstig vasthielden. Ook was de stroom uit wat zorgde voor geen warm water voor de afwas, maar daar weten we als echte Oegandese een oplossing voor. We koken wat water en doen buiten de afwas in een grote teil, omdat het daar lichter was dan binnen.
Willeke heeft s’morgens haar tas vol kleren en de beloofde schriften ingepakt. Volgeladen ben ik (Willeke) samen met Jennie naar de school gegaan. We dachten dat het weer een rustige dagje zou worden, maar dat bleek niet het geval. Toen we aankwamen werden we weer hartelijk ontvangen door de leraren in de Office. Ze zijn elke dag weer blij om ons te zien, en ze begroeten me al met: Goeiemorgen. Dit is erg leuk om van hun te horen. Na even kletsen begon ik me tas uit te pakken. Iedereen die daarbij was bekeek gelijk even of er wat voor hen bijzat. Helaas alles was voor de kinderen. Ook uncle Paul (oom van Job die bij de school woont) was er als de kippen bij. Hij zag een prachtige spijkerbroek liggen. Hield hem voor zich en vond hem perfect passen. Hij probeerde ons met al zijn charmes te overtuigen deze echt voor hem was. Nadat we gezegd hadden dat alles voor de kinderen was, vroeg ik hoeveel broeken hij had. 3 broeken waren dat er. Hierdoor hadden we een mooi excuus. Met drie broeken kon hij elke dag een andere broek aan. Die beste man had door dat het feest niet doorging en legde de broek terug.
Nadat alles weer rustig was ging ik de jongen van gisteren uit de klas halen. Ik had hem schriften beloofd en die had ik vanmorgen voor hem in mijn tas gestopt. Hij was erg blij met zijn schriften en toen ik later vroeg om een foto te maken, had hij vol trots op alle schriften zijn naam geschreven en netjes in zijn tas gestopt. Hij wilde ook nog best even poseren.
Jennie ging op zoek naar jongens die de prachtige riemen in mijn tas hard nodig hadden. Ze had eerst met de leraren overlegd, welke jongens constant hun broek moesten ophijsen. Ze kwam niet met een kandidaat maar met een huilend jongentje terug. Deze jongen had een enorme oorontsteking. Jennie had net gezien dat iemand het wilde schoonmaken met een papiertje van de grond. Dit zou niet heel goed aflopen en in de Office hebben we dit iets hygiënischer aangepakt. De jongen kon niet stoppen met huilen, wat we ook tegen hem zeiden en hoe lief ik hem ook over zijn rug aaide. Het was ook niet gek, want als ik dat zo zag had hij behoorlijke pijn. Jennie stuurde hem naar huis, om met zijn ouders naar de kliniek te gaan. Hij had ouders die dit konden betalen en we hopen dat dit goed is gekomen.
We konden verder met het uitdelen van de spullen. Jennie ging weer verder op zoek en kwam met 5 jongens terug. Één jongen die het zeker hard nodig had was vandaag helaas absent en hoopt morgen zijn riem te krijgen. Deze 5 jongens zijn vol trots op een rij gaan staan voor een mooie foto.
Jennie schrijft op welke kinderen al spullen hebben gehad. Zo kan ze nu zien wie nog niets heeft gehad de afgelopen tijd. Aan de hand van deze lijst haalde ze verschillende kereltjes en meisjes op voor een mooie T-shirt, jas, broek of slippers. Het was ontzettend leuk om alle spullen uit te delen. De kinderen stonden vol trots in hun nieuwe kleding en de kinderen die slippers aankregen hadden voor het eerst van hun leven wat onder hun voeten. Ze liepen kleine stapjes en probeerde wat te rennen. Wat een blijheid.
Ondertussen dat we de kleren uitdeelde kwam er een meisje met een wond op haar arm. Ze gaf aan er erge pijn aan te hebben. Jennie drukte er 1 keer op en er spoot allemaal pus uit. Dit was enorm ontstoken. We hebben het even helemaal uitgeknepen, betadine er op gedaan met een flinke pleister. Hopen dat het nu netjes geneest.
En ja bij deze patientjes bleef het niet. Een meisje van rond de 15 kwam in de Office. Ze had last van haar hart zei ze. Overal in haar lijf had ze pijn, en vooral in het midden. Jennie vertelde dat dan haar maag moest zijn, omdat haar hart niet in het midden zit. Wel heeft ze even haar bloeddruk en hartslag gemeten, dit was helemaal goed. Nu kon Jennie nog even haar urine testen. Hier bleek een infectie in de zitten. Het was nog geen erge infectie. Toen Jennie vroeg hoevaak ze water dronk, gaf ze als antwoord dat ze maar 2 keer per dag wat dronk. Dit is veel te weinig. Nu is haar medicijn veel meer water drinken. Zo kan ze een ergere infectie voorkomen.
Gisteren tijdens de vergadering heb ik achter de office mensen horen praten. Ik vroeg wie dit waren en wat dat was. Zo hoorde ik dat daar 3 leerlingen van de school wonen samen met uncle paul. Samen met deze leerlingen ben ik hier wezen kijken. Ingrijpend om te zien hoe deze jongens leven. In de kamer passen precies 3 rietenmatjes naast elkaar. Twee van de jongens heeft een matras. De 3e jongen slaapt op het rieten matje. Voor hun bed stond een spelletje kaarten en er hingen wat kleding aan de muur. Dit was alles wat ze hadden. Wel zijn ze enorm blij en trots op dit kamertje. Als je de verhalen achter de jongens hoor, hoor je dat ze het veel slechter hebben gehad.
Naast de school hebben Jennie en Job ook verschillende zorgmensen. Hierbij heeft ze ook een oude dame en heer. We gingen deze middag bij ze op bezoek om te vragen hoe het met ze is. Meneer gaf een dat hij enorm last van zijn knieën heeft. Dit is ook niet gek als je je hele leven keihard op het land heb gewerkt, geen ARBO regels ken en zo’n klein hutje heb dat je alles op je knieën moet doen. In het dak van zijn hutje zitten allemaal gaten. Jennie beloofde dit snel te laten repareren. Als het regent staat namelijk zijn hele hutje vol water. Helaas heeft het deze middag nadat we weg waren weer enorm geregend en zat de man weer in een ontzettend nat hutje.
Na de man liepen we door naar het oude vrouwtje. Ze had aangegeven dat ze zich niet lekker voelde en ook bij haar nam Jennie haar bloeddruk op en testte haar urine. Ze had het zelfde probleem als het meisje hierboven, maar door veel drinken hoopt ze erger infecties te voorkomen.
Nadat het zorg gedeelte was gedaan vroeg ik, met vertaler Pieter, of ik wat foto’s mocht maken. Toen ik even in haar huisje wat foto’s maakte, keek ze me smekend aan en vroeg iets wat ik niet kon verstaan. Met behulp van vertaler Pieter lukte dit wel. Ze wilde dolgraag dat ik met haar zou bidden. Ze hield veel van God en vond het zo speciaal dat ik er was en in haar huisje wilde komen. Hierna gingen we hand in hand in een kringetje in haar huisje staan. Nadat ik hardop gebeden had was ze dolgelukkig. Ik kreeg een dikke knuffel en ze bedankte me hartelijk.
Om de medische dag helemaal compleet te maken ging klas P6 (jaar 13-15) het over bloeddrukmeten hebben. Wij werden gevraagd erbij te zijn met de bloeddrukmeter. Eerst kregen ze een uitleg daarna was de praktijk aan de beurt. Dit was erg leuk om te doen. De kinderen wilde het allemaal proberen, maar vonden het ook maar wat eng. Met gespannen hoofden lieten ze het allemaal toe. Iedereen keek mee, maar zodra ze zagen dat mijn camera flitste gingen ze allemaal in een mooie positie staan. 
Terwijl we met de kinderen van P6 bezig waren kwam leraar Wilston met een zorgkindje van Jennie binnen. Hij was ziek. Jennie was nog even bezig met de uitleg en de jongen kwam bij mij zitten. Hij kon alleen zachtjes lopen, zijn handen trilde helemaal. We besloten met hem naar de kliniek te gaan. Er kwam al snel een Boda aan, maar deze tocht was verschrikkelijk. Met z’n 4e op de boda, over een blubber weg die ze net open hadden gegooid, amper plek om je voeten neer te zetten, over de spoorlijn omdat dat nog de beste weg was. Na veel spanning en sensatie kwamen we op de grote weg aan. Ik besloot een andere boda te nemen omdat met z’n 4e toch echt te veel was.
Als blanke hoef je geen moeite te doen om een boda te regelen. Voor je het weet staat er een hele rij voor je klaar. Met de eerste kreeg ik een deal over de prijs, maar deze man wist niet wat rustig remmen en daarna weer rustig optrekken was. Met net zoveel spanning zat ik bij deze boda achterop. Maar goed we zijn heelhuids bij de kliniek aangekomen en achteraf kunnen we er enorm om lachen. De jongen was bekend bij de kliniek. Het is niet de eerste keer dat hij ziek is. Zijn bloed werd geprikt en ook hij had een infectie. Hij kreeg een antibiotica van 4 verschillende medicijnen, volgende week belt de dokter hoe het met hem gaat.
De zieke jongen ging met de boda terug naar huis. Wij gingen verder met de afspraken die we nog hadden staan in de stad. We moesten nog wat overleggen over de safari. Toen we daar even moesten wachten dacht ik dat het slim was om vast 2 flinke flessen water van 5 liter te halen. Even niet over nagedacht dat we daarna nog een eind moesten lopen. Nadat we het van de safari geregeld hadden gingen we inclusief 10 liter water op stap. Na zo’n halve kilometer hadden we het met die tas wel gehad. Er kwam een groep studenten langs, en hier vragen ze graag hoe het met je gaat. Ik pakte alle kansen en zei dat het niet zo goed ging, omdat ik zo’n zware tas moest tillen. Één van de jongens gaf gelijk zijn schooltas aan zijn vriend en pakte mijn tas en wilde die best voor mij tillen. Jaja wat is het fijn om blank te zijn.
Toen we eindelijk na een lange, drukke, bijzondere dag thuis kwamen vielen we bijna om van de trek. Gelukkig waren onze huismussen al bezig om een lekker maaltje te bereiden. Vanavond hebben we gezellig met elkaar op bed het trouwalbum van Job en Jennie bekeken. Prachtig! Na nog veel nagenieten van deze dag en dit hele verhaal op de weblog duik ik ook mijn bedje in.
Vandaag was dit verhaal even uit de belevenissen van mij(Willeke)
Groetjes van ons alle!